Job 3

I muri i tenei ka puaki te mangai o Hopa, a ka kanga e ia tona ra.
Daarna opende Job zijn mond, en vervloekte zijn dag.
Na ka oho a Hopa, ka mea,
Want Job antwoordde en zeide:
Kia ngaro te ra i whanau ai ahau, te po i korerotia ai, He tamaroa kei roto i te kopu.
De dag verga, waarin ik geboren ben, en de nacht, waarin men zeide: Een knechtje is ontvangen;
Waiho taua ra mo te pouri; kaua e tirohia iho e te Atua i runga; kaua hoki e whitingia e te marama.
Diezelve dag zij duisternis; dat God naar hem niet vrage van boven; en dat geen glans over hem schijne;
Kia poke ia i te pouri, i te atarangi hoki o te mate; kia tauria iho e te kapua; kia whakawehia ano hoki e te whakapouritanga o te ra.
Dat de duisternis en des doods schaduw hem verontreinigen; dat wolken over hem wonen; dat hem verschrikken de zwarte dampen des dags!
Na ko taua po, kia mau pu i te pouri kerekere: kei honoa ki nga ra o te tau; kei huihuia atu ina taua nga marama.
Diezelve nacht, donkerheid neme hem in; dat hij zich niet verheuge onder de dagen des jaars; dat hij in het getal der maanden niet kome!
Nana, kia mokemoke taua po, kaua te reo koa e uru ki roto.
Ziet, diezelve nacht zij eenzaam; dat geen vrolijk gezang daarin kome;
Kia kanga hoki e te hunga kanga i te ra, e te hunga mohio ki te whakaara rewiatana.
Dat hem vervloeken de vervloekers des dags, die bereid zijn hun rouw te verwekken;
Kia pouri nga whetu o tona kakarauritanga; kia tatari ki te marama, a kahore noa iho; kei kite hoki i te takiritanga ata.
Dat de sterren van zijn schemertijd verduisterd worden; hij wachte naar het licht, en het worde niet; en hij zie niet de oogleden des dageraads!
Mona kihai i tutaki i nga tatau o te kopu o toku whaea, kihai i huna i te mauiui kei kitea e ahau.
Omdat hij niet toegesloten heeft de deuren mijns buiks, noch verborgen de moeite van mijn ogen.
He aha ahau te mate ai i te kopu? He aha te hemo ai i toku putanga mai i te kopu?
Waarom ben ik niet gestorven van de baarmoeder af, en heb den geest gegeven, als ik uit den buik voortkwam?
He aha i rite wawe ai nga turi moku, me nga u hei ngote maku?
Waarom zijn mij de knieƫn voorgekomen, en waartoe de borsten, opdat ik zuigen zou?
Me i pena, kua ata takoto ahau, te ai he whakaohooho, moe ana ahau: katahi ahau ka whai okiokinga,
Want nu zou ik nederliggen, en stil zijn; ik zou slapen, dan zou voor mij rust wezen;
I roto i nga kingi, i nga kaiwhakatakoto whakaaro o te whenua i hanga nei i nga wahi mokemoke mo ratou,
Met de koningen en raadsheren der aarde, die voor zich woeste plaatsen bebouwden;
I roto ranei i nga rangatira whai koura, o ratou nei whare ki tonu i te hiriwa:
Of met de vorsten, die goud hadden, die hun huizen met zilver vervulden.
Kua kahore noa iho ranei, kua pera me te materoto e ngaro nei, me nga kohungahunga kahore nei e kite i te marama.
Of als een verborgene misdracht, zou ik niet zijn; als de kinderkens, die het licht niet gezien hebben.
Mutu ake i reira te whakararuraru a te hunga kino; okioki ana i reira te hunga kua mauiui nga uaua.
Daar houden de bozen op van beroering, en daar rusten de vermoeiden van kracht;
Ata noho ana nga herehere i reira, te rongo i te reo o te kaitukino.
Daar zijn de gebondenen te zamen in rust; zij horen de stem des drijvers niet.
Kei reira te iti, te rahi, kahore hoki he rangatira o te pononga.
De kleine en de grote is daar; en de knecht vrij van zijn heer.
He aha te marama i homai ai ki te tangata kei roto nei i te mate? te ora ki te tangata kua kawa te wairua?
Waarom geeft Hij den ellendigen het licht, en het leven den bitterlijk bedroefden van gemoed?
E koingo nei ki te mate, heoi kahore noa iho; e keri ana kia taea ia, nui atu i te keri i nga taonga huna.
Die verlangen naar den dood, maar hij is er niet; en graven daarnaar meer dan naar verborgene schatten;
Hari pu ratou, koa ana, ina kitea te urupa.
Die blijde zijn tot opspringens toe, en zich verheugen, als zij het graf vinden;
He aha ano te marama i homai ai ki te tangata kua huna nei tona ara, kua oti nei te tutakitaki mai e te Atua?
Aan den man, wiens weg verborgen is, en dien God overdekt heeft?
Kiano hoki ahau i kai, kua tae mai taku mapu: ano he wai oku hamama e ringihia ana.
Want voor mijn brood komt mijn zuchting; en mijn brullingen worden uitgestort als water.
No te mea kua tae mai ki ahau te mea whakawehi e wehi nei ahau; ko taku e pawera nei kua pa ki ahau.
Want ik vreesde een vreze, en zij is mij aangekomen; en wat ik schroomde, is mij overkomen.
Kahore oku humarie, kahore oku ata noho, ehara i te mea e okioki ana; na kua puta te raruraru.
Ik was niet gerust; en was niet stil, en rustte niet; en de beroering is gekomen.