Proverbs 26

As snow in summer, and as rain in harvest, so honour is not seemly for a fool.

احترام گذاشتن به افراد نادان، مانند بارش برف در تابستان یا باران در فصل درو است.

As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come.

نفرین، اگر مستحق آن نباشی، صدمه‌ای به تو نمی‌رساند؛ بلکه مانند پرنده‌ای است که به هر طرف پرواز می‌کند و در جایی نمی‌نشیند.

A whip for the horse, a bridle for the ass, and a rod for the fool's back.

شلاّق برای اسب، افسار برای الاغ و چوب برای تنبیه احمق است.

Answer not a fool according to his folly, lest thou also be like unto him.

کسی‌که به سؤال احمقانه جواب بدهد، مانند سؤال کنندهٔ آن احمق است.

Answer a fool according to his folly, lest he be wise in his own conceit.

به سؤال احمقانه، باید جواب احمقانه داد تا سؤال کننده فکر نکند که عاقل است.

He that sendeth a message by the hand of a fool cutteth off the feet, and drinketh damage.

کسی‌که توسط آدم احمق پیام می‌فرستد، مانند شخصی است که پای خود را قطع می‌کند و یا زهر می‌خورد.

The legs of the lame are not equal: so is a parable in the mouth of fools.

مَثَلی که از دهان شخص نادان بیرون می‌آید، مانند پای لنگ، سُست است.

As he that bindeth a stone in a sling, so is he that giveth honour to a fool.

احترام گذاشتن به آدم احمق، مانند بستن سنگ به فلاخن کاری احمقانه است.

As a thorn goeth up into the hand of a drunkard, so is a parable in the mouth of fools.

مَثَلی که از دهان آدم احمق بیرون می‌آید، همچون خاری که به دست شخص احمق فرو می‌رود و او حس نمی‌کند، بی‌اثر است.

The great God that formed all things both rewardeth the fool, and rewardeth transgressors.

کسی‌که آدم احمق را استخدام می‌کند، مانند تیراندازی است که هر رهگذری را مجروح می‌سازد.

As a dog returneth to his vomit, so a fool returneth to his folly.

شخص احمقی که حماقت خود را تکرار می‌کند، مانند سگی است که آن چه استفراغ کرده است، می‌خورد.

Seest thou a man wise in his own conceit? there is more hope of a fool than of him.

کسی‌که خودش را عاقل می‌پندارد، از یک احمق هم نادان‌تر است.

The slothful man saith, There is a lion in the way; a lion is in the streets.

آدم تنبل پای خود را از خانه بیرون نمی‌گذارد و می‌گوید: «شیر درّنده در کوچه هست!»

As the door turneth upon his hinges, so doth the slothful upon his bed.

او مانند دری که بر پاشنهٔ خود می‌چرخد، در رخت خواب می‌غلتد و از آن جدا نمی‌شود.

The slothful hideth his hand in his bosom; it grieveth him to bring it again to his mouth.

دست خود را به طرف بشقاب دراز می‌‌کند، امّا از فرط تنبلی لقمه را به دهان خود نمی‌گذارد.

The sluggard is wiser in his own conceit than seven men that can render a reason.

با این‌همه او خود را داناتر از هفت شخص عاقل می‌داند.

He that passeth by, and meddleth with strife belonging not to him, is like one that taketh a dog by the ears.

کسی‌که در دعوایی دخالت می‌کند که مربوط به او نیست، مانند شخصی است که گوشهای سگ ولگردی را می‌گیرد.

As a mad man who casteth firebrands, arrows, and death,

شخصی که همسایهٔ خود را فریب بدهد و بعد به او بگوید که شوخی کرده است، مانند دیوانه‌ای است که به هر طرف آتش و تیرهای مرگبار پرتاب می‌کند.

So is the man that deceiveth his neighbour, and saith, Am not I in sport?

شخصی که همسایهٔ خود را فریب بدهد و بعد به او بگوید که شوخی کرده است، مانند دیوانه‌ای است که به هر طرف آتش و تیرهای مرگبار پرتاب می‌کند.

Where no wood is, there the fire goeth out: so where there is no talebearer, the strife ceaseth.

اگر هیزم نباشد آتش خاموش می‌شود. اگر سخن‌چین نباشد، نزاع فرومی‌نشیند.

As coals are to burning coals, and wood to fire; so is a contentious man to kindle strife.

همان‌طور که زغال و هیزم آتش را شعله‌ور می‌سازد، شخص ستیزه‌جو هم جنگ و دعوا بپا می‌کند.

The words of a talebearer are as wounds, and they go down into the innermost parts of the belly.

حرفهای آدم سخن‌چین مانند لقمه‌های لذیذی است که با لذّت بلعیده می‌شوند.

Burning lips and a wicked heart are like a potsherd covered with silver dross.

سخنان شیرین و فریبنده، شرارت دل را پنهان می‌کند، درست مانند لعابی که ظرف گِلی را می‌پوشاند.

He that hateth dissembleth with his lips, and layeth up deceit within him;

شخص کینه‌توز با حرفهای خود، کینهٔ دل خود را مخفی می‌کند،

When he speaketh fair, believe him not: for there are seven abominations in his heart.

امّا تو فریب حرفهای فریبندهٔ او را نخور، زیرا دلش پر از نفرت است.

Whose hatred is covered by deceit, his wickedness shall be shewed before the whole congregation.

اگرچه نفرت خود را با حیله پنهان می‌کند، سرانجام خوی پلید او بر همه‌کس آشکار می‌گردد.

Whoso diggeth a pit shall fall therein: and he that rolleth a stone, it will return upon him.

هرکسی که برای دیگران چاه بکند، خودش در آن می‌افتد. هر که سنگی را به طرف دیگران بغلتاند، آن سنگ برگشته و روی خود او می‌افتد.

A lying tongue hateth those that are afflicted by it; and a flattering mouth worketh ruin.

زبان درغگو از مخاطبانش نفرت دارد و می‌خواهد به آنها آسیب برساند. سخنان ریاکار چیزی جز خرابی به بار نمی‌آورد.